بهتر است قبل از بيان آيات، توضيح مختصري در مورد تأويل بيان كنيم. تأويل به معناي حقيقت است. به اين معنا كه برخي از آيات قرآن يك معناي ظاهري دارد و يك معناي حقيقي و باطني و وقتي مي گوييم تأويل اين آيه ، اين است،  يعني معناي حقيقي و باطني آيه اين است در حالي كه ظاهر آيه چيز ديگر و يا در مورد اشخاص ديگر است. البته به اين نكته هم بايد توجه داشت كه هيچ گاه نبايد تأويل آيه با ظاهر آيه معناي متضاد داشته باشد.

 

در قرآن كريم نيز  چند مورد تأويل مشاهده مي شود: يكي خواب حضرت يوسف(عليه السلام) كه در خواب يازده ستاره و ماه و خورشيد را ديد كه به او سجده مي كنند در حالي كه تأويل و تعبير از ستارگان ، برادران بود و منظور از خورشيد و ماه پدر و نا مادري اش بود.ظاهر آيه گفته است كه ستارگان سجدده كردند ولي حقيقتاً منظور از آنها، برادران يوسف (ع)  بود. خداوند متعال نيز در قرآن كريم سوره ي يوسف آيه ي 100 از زبان حضرت يوسف (ع) مي فرمايد: *يا أبَتِ هذا تأويلُ رُئيايَ مِن قَبل قَد جَعَلَها رَبّي حَقّاً*

ترجمه: اي پدر اين تأويل و تعبير خواب من است كه قبل از اين ديدم و پروردگارم آن را محقق ساخت.